VEV ‘67 O19 – 1 – VV Winsum O19 – 1  0 – 4 (0 – 2)

‘Meen je dit? Zo vroeg?’  Dit was lang geleden dat we voor dag en dauw (zo er was het nou ook weer niet, maar toch…) op weg moesten naar een tegenstander. Leek leek ook ver weg toen we aan de reis begonnen, want het was druk rond om het sportpark. Iets met wandelaars en een tocht. Touringcars vol werden afgeleverd en wij moesten en weg zien te banen richting de N361. Het lukte, zij het gebroken, aan te komen op het sportpark van Vlug en Vaardig ’67. De trainer was er niet, hij moest iets ‘beter laat dan nooit’ nog vieren. Er kwam een waardige stand-in. Het was fris in Leek en wij, de toeschouwers, warmden ons op in de kantine. Wel beloofde het een mooie dag te worden, de zon scheen. Er ontstond een mooi gesprek die abrupt onderbroken werd omdat ik in een moment van verstandsverbijstering  aangegeven had wel te willen vlaggen. Niet alleen de trainer was er niet, ook de vlaggenist genoot van een dag vrij. Prima, er moest nog overlegd worden met de scheidsrechter.  Om 10:15 werd dan begonnen met de wedstrijd en het aftasten duurde tien minuten. Winsum vond elkaar makkelijk, coachte elkaar goed en wist met veel beweging een attractieve pot neer te zetten. De gastheren daarentegen kwamen moeilijk in een ritme en konden nauwelijks storen. Timo brak de score open. En of het een jul was dat van de schouders viel, of de trainer heeft iets goeds gedaan er stond een team te voetballen. Posities werden makkelijk overgenomen, ballen werden gegund aan elkaar, er werd gestreden voor elkaar en complimenten vlogen over en weer. Het kan zijn dat het aan de stand-in lag, of de goddelijke vlagge … ach dat is bijzaak. In het veld stond een team voor en met elkaar te spelen en dat hadden we lang niet mee gezien.  Op slag van rust werd het nog 0 – 2 .  De tweede helft liet eenzelfde beeld zien als de eerste. Aan de kant van Winsum groeide het vertrouwen in elkaar en werd de bereidheid voor elkaar groter en groter. VEV ’67 daarentegen had het moeilijk. In de eerste helft lukte het niet een keer om de stugge verdediging van Winsum te testen. In de tweede helft kwamen ze welgeteld drie keer voorbij. Winsum domineerde het spel en met 0 – 4 zou je kunnen zeggen dat de score wat geflatteerd was. De stand-in zag dat het goed was en heeft een mooi verhaal naar de trainer.