VEV '67 O19-1 - vv Winsum O19-1 1 - 4 (1 - 1)
 
Vrijdagmiddag 6 december om 17:35 in de whatsapp-groep:
 
Tom:       Hoe laat is het vertrekken morgen?
RemCo:  8:45
Roël:      Kan iemand mij om 08:26 bij t station oppikken?
Nico:      Leroy en Nico komen rechtstreeks
Addy:     (reactie op Roël) Is je rijbewijs nu al ingenomen?
Chris:     (reactie op Roël) Ik wel.
Roël:      (reactie op Addy) Neee zeker niet.
Timo      (reactie op Roël) Ik anders wel Chris, ik fiets er toch praktisch langs.
Roël:     Maar als we winnen wil ik even een biertje kunnen drinken.
Chris:    (reactie op Timo) aan jou de eer knaap.
Addy     (reactie op Roël) snap ik.
 
Zaterdagochtend om 08:47 gaat de telefoon, Timo belt:
 
'zeg slimbo, je weet dat je moet rijden hè...'
Ehm....
 
Even voor half tien kwam ik aan op sportpark Oostindië. In de verte zag ik een voltallig team warm draaien, ze hadden het gered. Hoewel voltallig, RemCo en Jellle zouden vandaag in verband met pijntjes en blessureleed niet spelen. Jammer. Ook Chris, die in de wedstrijd tegen Helpman geleerd heeft wat je op kunstgras vooral moet laten, zou niet vanaf de start meedraaien. Verder was het team compleet en gebrand. Bij verlies is het bekeken, bij gelijkspel zijn we afhankelijk van de wedstrijd HFC - Roden, en bij winst staan we in ieder geval vierde en daarmee safe. Delano kreeg de taak om de mannetjesputters (Chris en RemCo) op het middenveld te vervangen. Hij wordt bijgestaan door Tijs en waar nodig zal de rest van het team zijn bijdrage moeten leveren. Terwijl ik met verbazing zat te kijken naar het afwerken op Leroy, wilde de scheidsrechter een onderhoudt. Het fenomeen is bekend en verrassend genoeg kregen wij een andere instructie dan de instructies tot dusverre. Wij vlaggenisten hoefden vandaag minder ver te lopen. Gezien de mentale gesteldheid kwam dat goed uit. Er werd getost en het spel begon, Winsum mocht aftrappen. En, om jullie niet lastig te vallen met een enorm verhaal, het was 45 minuten lang kijken met de billen dicht. Op één wedstrijd na was dit de minste 45 minuten wat het team heeft laten zien. Of het nu lag aan het ontbreken van de geoliede machine op het middenveld, de angst te verliezen, niemand zal het weten. Er werd gefoeterd, er werd iets geroepen over afspraken, ook onduidelijkheden kwamen voorbij, er werd gemist, ballen kwamen niet aan, er was geen communicatie en iedereen gaf iedereen de schuld. Na een half uur mocht Roël aanleggen op 11 meter. Hij wist beheerst in te schieten. Je zou verwachten dat dit de ballast overboord gooide en dat er gevoetbald zou worden. Niets bleek minder waar. Het ging nog minder dan daarvoor. Vlak voor rust was het VEV die een zoveelste miscommunicatie scherp onderschepte en de aansluitende treffer in het doel schoot. Zo vlak voor rust is dit dodelijk en er heerste dan ook een gelatenheid binnen het team. Roël dacht allang niet meer aan bier, er moest iets veranderen. Rust.
 
Chris zou de verfrissende verandering moeten brengen in de tweede helft. Quinten, die op zich een puike eerste helft speelde, werd geslachtofferd. Delano, hij zal uitgroeien tot man of the match, moest het overzicht houden en Chris zou als stormram voor de interceptie zorgen. Gek genoeg was dit de oplossing. Niet direct, het duurde even voor het ging draaien, maar de oplossing kwam er aan. Het nieuwe duo op het middenveld vond elkaar haast blindelings en langzaamaan konden de overige negen over gaan tot waarvoor ze waren gekomen: voetballen. In de 50e minuut wist Roy, al zal het doelpunt als eigen doelpunt de boeken ingaan, een hoekschop te verzilveren. Het bleef nog even onwennig. Twintig minuten moest er warmgedraaid worden en Winsum begon te voetballen. Het tempo ging omhoog, combinaties gingen lopen. VEV kwam niet meer aan voetballen toe. In de 70 minuut werd een oogverblindende aanval waar het gehele team bij betrokken werd door Timo omgezet in de 1 - 3. De aangever, Roy, was haast buitenzinnen. Zijn assist was ook om in te lijsten. Even werd het nog spannend door een vlijmscherpe uitbraak van VEV, maar Leory was attent. Twee minuten later was het over en uit voor VEV. Roy, op aangeven van Roël - die nu toch echt een biertje had verdiend -, wist de eindstand van 1 - 4 te laten noteren. In de tijd die volgde werd het klasse verschil pijnlijk zichtbaar: tien minuten lang galleryplay. VEV kwam niet meer aan spelen toe en geloofde het eigenlijk ook wel. Winsum speelde de wedstrijd uit en gaat als vierde de winter in. De trainer gaf het eerste rondje. In het voorjaar weten we hoe de samenstelling van de competitie er uit gaat zien. Ondertussen wist de O17-1 najaarskampioen te worden. Van harte gefeliciteerd.
 
Voor de O19-1 zit het er even op, er volgt een welverdiende rust. Er wordt nog twee keer in de zaal voor behoud van de Hogeland Cup gespeeld en het trainen zal tot half januari op een lager pitje gezet worden. Goed gedaan boyzzz! Tot in 2020.
 
Mocht u het gevoel hebben in een zwart gat te geraken, dan kunt u aanstaande zaterdag de O17-1 aanmoedigen. Zij strijden tegen Zuidlaren om de beker. De wedstrijd start om 10:30.