‘Hij moet nog een verslag schrijven.’ Deze woorden echoden lang na in mijn hoofd, een verslag schrijven. Soms gaat het makkelijk vliegen de woorden eruit, soms is het zoeken en soms lukt het ook niet. Het begint met een letter, dat wordt een woord, woorden worden zinnen en vervolgens probeer je het leesbaar op te leveren. De wedstrijd gisteren had alles in zich om er een mooi verhaal van te maken. Twee gretige teams. Twee teams die streden om de centimeter. Twee teams die krampachtig vast wilden houden. Twee teams die elkaar in de wurggreep hadden, hard en met passie. Voor de neutrale toeschouwer was het een mooie pot. Een wedstrijd waar je je stoel voor pakt en met een koel biertje (oh wacht, het was 13:00…) en met een frisse cola goed voor gaat zitten. Voor de fans was het billenknijpen en vaak opgelucht ademhalen.

Voorafgaande liep het allemaal weer anders dan gedacht. Maandag was het tweede Paasdag en iemand had bedacht dat dat een vrije dag zou moeten zijn. Woensdag viel de training letterlijk in het water, maar nam de trainer de kans eens goed aan teambuilding te werken. Ik hecht daar meer waarde aan dan welke training ook, maar het gaat hier niet om mij. De app was veelzeggend: ‘Wij houden je op de hoogte, het team is er klaar voor!’ Heerlijk.

 haiko O17 1

Zaterdag, matchday. De zon scheen en Sonne knalde uit mijn stereo. We zouden voor de verandering niet vertrekken vanaf de Schouwerzijlsterweg, maar vanaf het Zwembad. Dit alles vanwege een rondrit in da hood. De Schouwerzijlsterweg zou afgesloten zijn rond het tijdstip dat wij vertrekken. Omdat op tijd zijn van belang is en invloed kan hebben op de opstelling stond een redelijk deel van het team al om 11:10 op de verzamelplek. Alleen, waar was de trainer…? De zon scheen onverminderd en het gesprek was leuk. Het kwam er op neer dat je beter niet kan beginnen met roken. Dat de tijd ook voorbij vloog en er ondertussen een heel lange rij auto’s op de N361 stond, drong pas door toen Chris aangaf dat ik een app had van Nico. Nou ja, een app? Het ging in totaal om 2 gemiste oproepen en 43 apps verdeeld over een groep en die van de trainer zelf. In het kort kwam het er op neer dat door de rondrit een deel van het team, plus de trainer, vaststond aan de andere kant van de rotonde. ‘Alles onder controle? Vertrek anders maar. Wij zien jullie wel in Roden.’ We vertrokken en om 10 over 12 kwamen we aan op een zonovergoten sportpark in de bossen net buiten Roden. Je kan het minder treffen op een zaterdag. Roy had zich ziek gemeld en vanuit de O15-1 (toevallig ook aanwezig in Roden) zouden twee spelers aansluiten. Er werd warm gelopen, ingespeeld, gepositioneerd en afgewerkt. Het zag er wat rommelig uit, maar wel heel ontspannen en er werd veel gelachen. De scheidsrechter wilde nog het eea doornemen en vond het fijn dat de teams gezamenlijk naar het veld zouden gaan. Zo geschiedde, en Roden won de toss. Om 13:00 begon de wedstrijd en direct was er focus. Winsum nam het initiatief en Roden loerde op de fouten. Winsum ging voetballen en Roden reageerde. Dat reageren ging snel en slim, maar gelukkig hadden we met de vier man achterin een blok waar het nagenoeg onmogelijk is om voorbij te komen.  Vooral Stan en Max kregen het druk. Roden bouwt graag op via de vleugels. Het spel ging ook snel. Beide teams zorgden voor een attractieve eerste helft die voorbij vloog voor we het door hadden. Winsum had de meeste kansen, maar polletjes, een keeper, en gewoon goed verdedigen van Roden stond een voorsprong in de weg. Ranja en rust. Afkoelen vooral, want het was warm geworden. De tweede helft. De staf van Roden had zich geïnstalleerd aan de andere kant van het veld en nu stond ik als vlaggenist bij hen. Ik werd vriendelijk ontvangen en we wensten elkaar veel plezier in de tweede helft. De tweede helft ging niet anders dan de eerste helft. Het tempo bleef hoog, Winsum hield het initiatief en Roden reageerde scherp, vilein. Na een minuut of twintig lukte het Winsum een gat te vinden in de defensie en prompt was het 0 – 1, of…. Roden, en hun vlaggenist, waren overtuigd van buitenspel. Ik kon het vanuit mijn positie moeilijk inschatten, maar een speler die buitenspel loopt, maar geen deel neemt aan het spel, staat niet buitenspel. Later bleek dat de bewuste speler nooit buitenspel had kunnen staan, want hij stond zelfs buiten de lijnen. Maar goed, de scheidsrechter gaf aan dat het 0 – 0 bleef en de wedstrijd werd hervat. Ondanks de emoties, die wel degelijk speelden, af en toe gingen de teams er ook hard in, bleven ze fair naar elkaar. De scheidsrechter voelde dit goed aan en liet veel doorgaan. Hij greep alleen hoognodig in, wanneer het ook niet anders kon. Het was genieten, hoewel een doelpunt het genot aan onze kant alleen maar zou verhogen. Alsof we Duitsers zijn, werden we in de 37e minuut beloond voor het harde werken, Pietie Crouch wist de bal resoluut in het net te werken. Nu was het toch echt 0 – 1. De ontlading was enorm. Direct was er weer focus. Winsum hield de druk hoog en één van de meegereisde O15-1 spelers kwam nog één op één met de keeper. Maar deze reageerde (zoals bijna de gehele wedstrijd) attent. Het werd nog spannend toen Roden op een uitgelezen plek een vrije bal kreeg. Leroy zette vakkundig een muur neer. De bal werd goed genomen, maar Leroy reageerde beter en met een snoekduik werd de bal over de achterlijn gewerkt. De neutrale toeschouwer zou gezegd hebben dat gelijkspel het beeld beter weer zou hebben gegeven, maar wij waren blij met de drie punten. Hij werd ons ook gegund door Roden. Naderhand was er veel waardering over en weer en met een meer dan goed gevoel (Gorecht had Bedum thuis met 1 – 2 verslagen) reden we terug naar Winsum. Volgend weekend is er geen wedstrijd. Maar op 19 april kunt u om 19:00 ’s avonds genieten van het team. Dan wordt GVAV ontvangen op de Schouwerzijlsterweg.