JO17-1, Samen is niet alleen

In 1997 werd voetbalminnend Nederland verblijd met de voetbalkomedie ‘All Stars’. Een film waarin het wel en wee van een voetbalteam in de kelder van het amateurvoetbal groot werd uitgemeten. Al als jonge kinderen speelde het team samen (behalve Peter, die kwam een jaar later bij het team) en ze speelden onder het motto dat hun leider hen meegaf ‘Samen is niet alleen’. Een motto dat voor iedereen die teamsport bedrijft geldt.

Dat het JO17-1 team voetballend veel talent herbergt, is wel voldoende beschreven. Echter het behalen van resultaten is niet een kwestie van een groep getalenteerde voetballers bij elkaar zetten. Het vraagt veel meer om ‘team’ te zijn en tot prestaties (en plezier) te komen. Inmiddels anderhalf jaar werkt deze groep jeugd met vier kernwaarden: Plezier, Helpen, Respect en Inzet. De invulling hiervan wordt wekelijks besproken en geeft een aangename sfeer in het team. Het helpt opgroeiende pubers met dicht bij elkaar blijven zodra je in je team functioneert. Het helpt gedragsmatig bij het begrijpen van de grenzen die we stellen en het naleven daarvan. Het creëert een teamgevoel.

Is het daarmee altijd maar positief en hosanna? Nee, daar waar je met elkaar op pad bent door een voetbalseizoen heen, kom je naast de mooie sportieve prestaties ook voor tegenslag te staan. Spelers raken geblesseerd, raken uit vorm, spelen minder dan ze gewend zijn. Je moet leren omgaan met teleurstelling. Wat ik mooi vind om te zien is hoe binnen de kernwaarden die we uitdragen er ruimte is om teleurstelling en tegenslag te verwerken. Het is mooi om te zien dat geblesseerde spelers bijna altijd bij de trainingen en wedstrijden aanwezig zijn en over hun teleurstelling durven te spreken. Dat spelers, ook als ze minder lang spelen, altijd trainen en knokken voor hun plek.

Overigens mag ook best gezegd worden dat wij als begeleiding in al ons enthousiasme ook wel eens een steek laten vallen daar waar het gaat over ons eigen gedrag. Voetbal is emotie en dat geldt voor alle betrokkenen. Het mooie is daarbij wel dat de begeleiding ook deze situaties onderling in de staf en met de spelersgroep bespreekbaar maakt, wat laat zien dat team zijn iets is waarbij spelers en begeleiding echt bij elkaar horen.

Afgelopen zaterdag heeft het voetbaltalent, gekoppeld aan het zijn van een team, geleid tot het behalen van het kampioenschap in de Hoofdklasse C! In de wedstrijd tegen naaste concurrent VEV uit Leek werd de wedstrijd afgesloten met een 2-1 overwinning. De wedstrijd zelf bestond uit twee verschillende helften. In de eerste helft was zichtbaar dat er veel spanning op de benen van menig speler stond. Bijna niemand haalde zijn eigen niveau en het spel was rommelig. VEV kwam vroeg op voorsprong (prachtige volley van de nummer 11) en werd verder niet gevaarlijk. JO17-1 voetbalde ondanks het rommelige karakter van de eerste helft toch nog twee 100% kansen en een paar mogelijkheden bij elkaar. Echter de uitstekende keeper van VEV wist zijn doel schoon te houden.

In de tweede helft werd de schroom echter van de schouders geworpen. Het combinatiespel begon wederom te lopen en VEV kwam meer en meer onder druk. Dit leidde al redelijk vlot in de tweede helft tot de 1-1 van Amanuel. VEV, dat moet winnen om kampioen te worden, is het even kwijt en Winsum houdt de druk op VEV met goed georganiseerd verdedigen en het steeds beter benutten van de ruimtes die met name op het middenveld meer en meer ontstaan. De opgevoerde druk en het betere spel zorgen al snel ook voor de 2-1 van wederom Amanuel en met deze voorsprong valt het doek voor VEV en is Winsum JO17-1 kampioen.

Tot slot van dit verslag wil ik (op persoonlijke titel) nog graag een bruggetje maken naar vv Winsum als voetbalvereniging. Na een lastige Corona periode waarin we weinig tot niet mochten samen komen is inmiddels de levendigheid binnen de voetbalvereniging weer zichtbaar. Veel vrijwilligers doen (on)zichtbaar hun werk, de activiteitencommissie heeft een jaarprogramma voor leden van alle leeftijden in elkaar gezet en het ledenaantal zelf begint na een aantal jaren van neerwaartse trend weer te groeien. Op ons nog relatief nieuwe sportpark wordt daarmee veel samengewerkt om het voetballen voor iedereen mogelijk te maken. Is het daarmee altijd maar positief en hosanna? Zeker niet, er is op veel vlakken nog voldoende ruimte voor verbetering. Maar als we dat kunnen doen op een manier waarin respect, plezier, helpen en inzet elkaar versterken, gaat onze voetbalvereniging een zonnige toekomst tegemoet. Want ook voor verenigen geldt immers…Samen is niet alleen!